Het hart van Herman De Wit uit Kester klopt sneller voor ‘zijn’ Rosita, voor aquarelleren, voor volksdans, voor instrumenten van gerecycleerde materialen, voor de doedelzak, voor Gooikoorts en de muziekstage en voor volksmuziek.
Voor zijn inzet voor het volksgenre won hij onlangs zelfs de Lifetime Achievement Award van de Flanders Folk Awards 2025.
Dat vraagt om een gesprek met deze ereburger van Gooik en winnaar van de Gooikse Cultuurparel 2022.
Proficiat met je recente erkenning!
Hoe trots ben je?
“Ik ben heel fier en deel deze erkenning graag met mijn vrouw Rosita, met wie ik al 56 jaar getrouwd ben en al die tijd naast mij op het podium staat.
Wat ik vooral heel fijn vind is dat ik echt resultaat zie van ons lobbywerk om volksmuziek te erkennen in het reguliere onderwijs.
Jonge mensen die doedelzak spelen, een mondharmonica vastnemen, de hommel die bespeeld kan worden, … Daar heb ik het voor gedaan.”
Het niveau in ons muziekonderwijs is echt hoog, mensen vinden de weg naar volksliederen, naar oude instrumenten, …
Dat merk je ook aan het succes van de muziekstage, het bruisende Gooikoortsfestival aan het begin van de zomer, ….
“Ja, mensen houden van het gevoel van samenhorigheid, iets nieuws leren, nieuwe muziekgroepen ontdekken, …
Gooik is echt wel het centrum van de volksmuziek. Op het Gooikoortsfestival, aan het begin van de zomervakantie, kan je de echte sfeer beleven.
Tijdens de volksmuziekstage in augustus zijn er dan weer meer dan 500 mensen die een instrument leren spelen, optredens geven, samen dansen, ....
In onze streek is er ook veel talent. Zo zijn er verschillende instrumentenbouwers actief. Verder is er hier heel wat folklore zoals de Pauwelviering, de Paardenprocessie, …
Echt de moeite waard om te ontdekken.”
Hoe heb jij eigenlijk die volksmuziek en oude instrumenten ontdekt?
“Als kleine jongen speelde ik al mee in de fanfare in Huizingen. Daar speelde ik 10 jaar bugel en kreeg ik de smaak te pakken.
Maar ook het dansen vond ik fijn, zeker de volksdansen. Ik ging op zoek naar liederen om op te dansen en zo ontdekte ik oude, maar heel mooie speellieden en instrumenten.
Ik vond oude boekjes met handgeschreven liederen, kreeg oude instrumenten … Dat groeide uit tot een passie én een grote verzameling. Een deel van die muziekinstrumenten moesten hersteld worden en daarom ben ik me daar dan weer in gaan verdiepen. De collectie oude instrumenten kan je trouwens bewonderen in het Volksinstrumentenmuseum in Gooik.”
Met die volksmuziek is het allemaal begonnen voor jullie …
“Samen met Rosita, haar broer en een vriend gingen we op 6 januari 1969 langs in een café en begonnen we te musiceren en te dansen.
Het hele café deed mee. De mensen vonden ons een fijne ‘kliek’ … en muziekgroep ’t Kliekske was geboren.
We hebben in binnen-en buitenland gespeeld, leerden inspirerende mensen leren, hebben mooie landen gezien, lanceerden platen … Van elk optreden heb ik wel iets opgepikt.
Zo is ook de liefde voor recyclage-instrumenten ontstaan. Van een lege fles maken we een blaasinstrument, maar ook uit het been van een paspop of de blaaspijp van een snorkel kan, mits wat aanpassingen, een leuk melodietje komen …
Ik schreef hier een boek over, maar samen met Rosita geef ik ook voorstellingen voor kinderen, leren we anderen recyclage-instrumenten maken, … Geweldig vind ik dat.
De glimlach op het gezicht van mensen bij het zien van die soms rare en verrassende instrumenten waar toch muziek uit kan komen, is goud waard.”
Maar naast het optreden op podia, was je ook te beluisteren op de radio met de volksmuziek…
“Ja, op de Nederlandse radio met het programma Onder de groene linde en op onze toenmalige BRT2-omroep Brabant het programma Koemerschap.
Die programma’s draaiden ook rond oude volksliederen die dan werden ingezonden door groepen. Dat was ook een fijne, maar drukke tijd. Zo konden we ook weer een ander publiek bereiken.”
Als je nog tijd hebt, dan maak je ook mooie aquarellen.
“Tijdens corona vielen de optredens weg en maakten we veel fietstochtjes in eigen streek. In Tollembeek, Sint-Pieters-Kappelle en op de Kongoberg ontdekte ik de mooiste landschappen. Ik leerde mezelf aquarelleren dankzij het internet en enkele lessen. En nu geef ik zelf les. Ik vind het fijn om mensen de basis te leren. Want die is zo belangrijk. Voor vele mensen is schilderen ook een rustpunt in een druk bestaan. Even focussen op 1 ding.”
Valt dat allemaal te combineren?
“Rosita en ik treden inderdaad nog veel op als duo, ook in eigen streek. Verder gaan we ook regelmatig op pad met De Trommelfluit.
Met deze groep proberen we de muziek op de trommel en fluit levendig te houden en spelen we nog regelmatig tijdens historische gebeurtenissen in binnen-en buitenland.
Maar zolang we het graag doen en de mensen enthousiast zijn, gaan we door. Zeker kinderen zijn zo een dankbaar publiek.
Het is ook fijn dat we alles samen kunnen doen, Rosita en ik.
En alle vriendschappen, nieuwe ideeën, … die telkens weer groeien, maken het allemaal meer dan waard. Ik word de volksmuziek nooit beu en heb nog vele dromen!”
