Julie Lamberts (16) en haar paard Daytona zijn echte Pajottegemnaren. De amazone woont in Herne, is lid van de LRV Heideruiters Kester en verkent regelmatig de paadjes van Galmaarden.
Dag Julie, vertel eens. Hoe ben je met paardensport in contact gekomen?
Ik ben tussen de paarden geboren, want ik heb het geluk om paarden aan huis te hebben. Als kind kregen mijn broer Xander en ik een shetlander-pony om mee te spelen. Mama (nvdr. Inge Vandael) en papa (nvdr. Jan Lamberts) reden veel wedstrijden dus stonden wij te popelen om dit ook te mogen doen of om er even op te zitten.
En zo rijd je nu met Daytona, een heel bijzonder paard …
Daytona is, net als haar mama, bij ons geboren. Ik heb haar zien opgroeien. Zij heeft altijd iets bijzonders gehad: ze stapt nooit rustig naar de weide maar trippelt van ongeduld of springt e galoppeert vrolijk. Ze is heel lief en aanhankelijk, maar in de piste heeft ze een leeuwenhart en wil ze echt haar uiterste best doen voor mij. Ze heeft me nog nooit in de steek gelaten. Elke rit met haar is mooi.
Hoe ziet een typische trainingsdag eruit voor jou en Daytona?
Ik probeer zoveel mogelijk te variëren en werk veel dressuurmatig. Zo is Daytona soepel en heeft ze voldoende conditie. Af en toe springen we thuis lagere hindernissen om haar springtechniek te verbeteren en aan de controle te werken. Vlak voor wedstrijden gaan we wat wandelen. Verder gaat ze bijna elke dag enkele uurtjes op de weide en stapt ze in onze stapmolen. Dat geeft ons dan de tijd om de stalletjes proper te maken. Het voederen gebeurt driemaal per dag. En dan is er nog de verzorging. We zijn er dus bijna de hele dag mee bezig.
Heb je dan nog tijd voor andere hobby’s?
Niet echt, want ik word ook nog op school verwacht (lacht). Ik probeer wel nog wekelijks samen met mijn broer kracht- en uithoudingsoefeningen te doen om onze fysiek te verbeteren. Verder spreek ik graag af met vrienden en ik ben ook net aangesloten bij de Groene Kring.
Maar je harde werk met Daytona was meer dan de moeite waard, want jullie werden Nationaal LRV-Kampioene Zwaar. Je bent de jongste amazone die dit bereikte.
Het is een leuke beloning waar ik een heel zomerseizoen naartoe heb gewerkt. Bovendien is Daytona een jong paard, dat ik samen met mijn papa heb opgeleid. Internationaal ruiter Ludo Philippaerts stuurde me een filmpje. In 1976 was hij de jongste ruiter die deze titel won. Hij benadrukte dat hij nu pas de betekenis van die titel kan inschatten en dat ik er vooral van moet genieten. Dat probeer ik zeker te doen.
Wat betekent deze titel voor jou en je carrière?
Deze titel is speciaal omdat ik hem heb kunnen delen met mijn familie, heel veel vrienden en mijn clubleden van LRV Kester. Maar het is geen begin- of eindpunt in mijn carrière als amazone. Een kampioenschap is uiteraard speciaal en blijft hangen. Ik zal er dus nog vaak aan terugdenken, met een grote glimlach. De dag na het kampioenschap zat ik al terug op een jongere merrie die ik aan het opleiden ben. Paardrijden is letterlijk en figuurlijk leren met vallen en opstaan. Ik geniet van deze overwinning maar blijf met de voetjes op de grond. Elke wedstrijd doe ik mijn uiterste best om samen met mijn paard zo goed mogelijk te rijden. Mijn familie en ruiter Yves Vanderhasselt zijn hierbij mijn grootste inspiratiebronnen.
Wat ging er door je heen tijdens de spannende momenten in de piste?
Na twee foutloze omlopen, mocht ik door mijn snelle eerste omloop als laatste ruiter starten in de barrage. De favoriet van het kampioenschap had net voor mij gereden en was heel snel. Iedereen dacht dat de nationaal kampioen gekend was, want dat ‘jonge meisje kon het onmogelijk ook foutloos en nog sneller doen met zo’n jong paard’. Maar papa en ik hadden de barrage goed bestudeerd en in de bocht van hindernis 1 naar 2 waren we al een seconde sneller. Toen voelde ik dat die 6.000 personen terug heel aandachtig keken. Eens naar de laatste hindernis ging het publiek helemaal uit zijn dak! Maar ik hoorde vooral mijn papa roepen ‘Komaan zus’. Dat heb ik gehoord en … ik ben er voluit voor gegaan. Ik heb daar niet te veel over nagedacht, want als Daytona zou gestopt zijn, vloog ik waarschijnlijk 50m ver. Eens over die laatste hindernis kreeg ik kippenvel … Ik zag mijn opa en commandant over de omheining springen en het applaus en geroep van het publiek was waanzinnig. Waar een wil is, is dus een weg.
Werd jouw titel ook in Pajottegem gevierd?
De ruiters van LRV Kester moedigden ons aan op het kampioenschap en de mensen van LRV Vollezele versierden ons huis. Ik werd ook uitgeroepen tot Sportbelofte 2024. Dus de sport leeft wel in onze gemeente. Die waardering is wel fijn.
Je woont dus in een paardvriendelijke gemeente …
Paarden zijn hier heel welkom, er zijn veel paardenvrienden. Al zouden er meer zandwegen voor paarden mogen zijn … Ook de rust en ruimte om de paarden te kunnen houden en trainen is een grote meerwaarde.
Dan zijn we benieuwd naar je favoriete plekje …
De kubussen of het ‘vierkant’ achter onze steenweg. Daar gaan we vaak met de paarden wandelen. Ideaal om het hoofd van de paarden én dat van ons leeg te maken.
Is dat soms nodig?
Paardrijden is voor ons gezin een manier van leven en niet alleen een sport. Onze dieren maken deel uit van ons gezin en die band zorgt ervoor dat we samen mooie momenten beleven. Paarden zijn zoals mensen en hebben een eigen karakter. Hen leren kennen en samen met hen groeien en iets opbouwen geeft een ongelooflijk gevoel.
