Een week lang werden Pajottegemnaren Lydia, Ronny in de warme gastvrijheid van de Togolese bevolking.
Overal waar ze kwamen werd er gedanst en gezongen, uit dankbaarheid voor de steun van vzw Akouyou.
Dat staat in schril contrast met de armoede en uitzichtloosheid die er nog steeds heerst.
Lees hier het verhaal van hun reis, dat pas echt te begrijpen valt als het van dichtbij beleefd kan worden …
Luc Ooghe is leraar aan de KunstAcademie KunstParel. Hij vindt het belangrijk om zijn leerlingen niet alleen artistiek, maar ook maatschappelijk te vormen.
De kinderen mogen best beseffen dat ze het hier heel goed hebben en dat er kinderen zijn aan de andere kant van de wereld, die niet naar school kunnen, die niet elke dag een lekkere maaltijd op hun bord hebben, die geen hobby’s kunnen beoefenen, … Bovendien steunt de KunstAcademie KunstParel ook de activiteiten van vzw Akouyo door regelmatig de opbrengst van concerten weg te schenken.
En zo was de link met vzw Akouyo snel gelegd en werd Luc ook peter van de Togolese jongen Jonas. Dankzij zijn steun kan de jongen naar school en leert hij lassen, is er eten voor het gezin, …
Tijdens de reis ontmoetten ze elkaar voor het eerst ….
“Je moet je echt de brousse voorstellen, met dorpen zonder water en elektriciteit, mensen die op straat hun waren verkopen, magere kippen en honden die op straat zoeken naar wat eten, …
Dus je kan je wel voorstellen dat de reis nog even aan mij blijven kleven is … net als het zand (lacht).
Ik haalde er dan ook enkele belangrijke levenslessen uit, die ik altijd zal koesteren.
Zo was ik onder de indruk van het feit dat in Togo verschillende religies in harmonie samenleven, zonder problemen. Ze zijn ook gelukkig met kleine dingen, hoewel je ook in hun ogen de uitzichtloosheid ziet.
Ook de autoritten blijven bij: wagens met gaten in de vloer en het dak, druk verkeer en de indringende geur van diesel.
Ik was ook erg geschrokken van de hoeveelheid zwerfvuil die overal in het land lag. Dat is echt geen prioriteit voor de bevolking. Dus er is zeker nog veel werk aan de winkel, maar langs de andere kant proberen de mensen van elke dag wel iets te maken. Dus, als ik eens een moeilijke dag heb, dan denk ik terug aan hun ritmes, zwierige heupen, … en dan zie ik het weer helemaal zitten” (lacht).
Lydie en Ronny zijn al van bij het begin bij vzw Akouyo betrokken.
Ze vonden het vooral belangrijk dat het geld dat de vzw inzamelt rechtstreeks, zonder tussenwegen, naar de projecten gaat.
Zo zijn ze zelf al meermaals getuige geweest van de bouw van een nieuwe waterput, van een vaccinatiemoment, … Voor de uitwerking van de projecten kan de vzw rekenen op een netwerk van lokale partners.
“Voor ons is het vooral belangrijk dat we de mensen op weg zetten naar zelfstandigheid.
We geven hen heel graag kansen, maar ze moeten ze zelf verder benutten. Zo laten we met de vzw waterputten boren, maar het verder onderhoud is voor de inwoners van het dorp.
Daar kijken we ook altijd naar bij de realisaties van de projecten. In welk dorp is de nood het hoogst, kunnen de mensen nadien zelf verder, …
Maar we moeten, jammer genoeg, leven met het idee dat we niet iedereen kunnen helpen …
Geld zal ook in het ene gezin beter besteed worden dan in het andere, dus daar proberen we ook rekening mee te houden.
Bij elk bezoek nemen we ook wat mee voor de kinderen, ballen, t-shirts, knutselmateriaal … ze zijn daar zo blij mee. Anders moeten ze spelen met een leeg blikje of een stokje.
We zorgen ook altijd voor frietjes. Daar kunnen ze zo van smullen en kennen ze al goed. Alleen ketchup lusten ze echt niet (lachen).
Onder de bevolking zijn er echt wel mensen die veel in hun mars hebben. De mooiste dingen worden gelast en ze kunnen met weinig materiaal veel doen.
Alleen heb ik altijd wel een schrikje als ze met half kapotte slippers op een stelling kruipen …
We zijn ook bijzonder trots op ons medisch centrum. Dit is zo nodig en kan zoveel mensen helpen want goede gezondheidszorg is broodnodig.
Stel je er zeker geen moderne ziekenhuizen zoals in België bij voor, maar met oudere materialen kunnen hier echt levens gered worden.
Ook de scholen zijn eenvoudig: houten palen met golfplaten daken, maar wel een plek waar kinderen kunnen leren, spelen en dromen.
We proberen te doen waar de overheid te kort komt. Maar aan stijgende prijzen, de corrupte, het overal extra voor betalen, … daar botsen we ook op onze grenzen.
Maar gelukkig weten de inwoners van Togo na al die jaren dat de vzw Ayouko er wel is om hen te helpen.
En dat willen we ook nog lang blijven doen, samen met onze lokale partners, sponsors, meters, peters, … .”
Meer weten? Surf naar vzw Akouyo
